Akty i ustawy prawne

Oznaczenie obuwia ochronnego

Dla celów normy PN-EN-ISO 20344:2007 stosuje się następujące definicje odnoszące się do kategorii obuwia do użytku w pracy:

• Obuwie bezpieczne do użytku w pracy: obuwie mające cechy ochronne z ochronami palców stopy, których wytrzymałość jest badana przy uderzeniu z energią 200 J, przeznaczone do ochrony użytkownika przed urazami, które mogą wystąpić w czasie wypadku w miejscach pracy.
• Obuwie ochronne do użytku w pracy: obuwie mające cechy ochronne z ochronami palców stopy, których wytrzymałość jest badana przy uderzeniu z energią 100 J, przeznaczone do ochrony użytkownika przed urazami, które mogą wystąpić w czasie wypadku w miejscach pracy.
• Obuwie zawodowe do użytku w pracy : obuwie mające cechy ochronne przeznaczone do ochrony użytkownika przed urazami, które mogą wystąpić w czasie wypadku w miejscach pracy

Każda para obuwia powinna być oznakowana w sposób czytelny i trwały przez ostemplowanie lub wytłoczenie odpowiednich symboli.
Oznakowanie powinno zawierać:

• rozmiar
• znak firmowy
• oznaczenie producenta
• datę produkcji (kwartał i rok)
• kraj producenta
• numer odpowiedniej normy (PN-EN ISO 20345:2007, PN-EN ISO 20346:2007, PN-EN ISO 20347:2007)
• oznakowanie dodatkowymi symbolami w zależności od występowania dodatkowej właściwości ochronnej (patrz tabela)

W celu ułatwienia znakowania wyróżniono kategorie obuwia, z najczęściej stosowaną kombinacją wymagań podstawowych i dodatkowych.

Nowelizacja kodeksu cywilnego z 2 marca 2000 r. wprowadziła przepisy o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (art. 449 k.c. - 449 k. c.).

Na podstawie tych przepisów konsument może żądać odszkodowania za szkody spowodowane wprowadzeniem do obrotu produktu niebezpiecznego. Niebezpieczny produkt - to rzecz ruchoma (choćby została połączona z inną rzeczą), która nie zapewnia bezpieczeństwa jakiego można oczekiwać uwzględniając normalne użycie produktu. Odpowiedzialność za produkt dotyczy wad towarów, które czynią je szkodliwym dla życia, zdrowia ludzkiego lub grożą powstaniem szkód wielkich rozmiarów. Wady niebezpieczne to np. lekarstwa powodujące śmierć lub uszkodzenie ludzkiego ciała, żywność zatruta salmonellą, zawierająca kawałki szkła lub inne niebezpieczne zanieczyszczenia, wybuchające szklane butelki z napojami gazowanymi itd. Nie wystarczy aby wada czyniła rzecz niezdatną do normalnego użytku, musi ponad to czynić towar niebezpiecznym.

O tym czy produkt jest bezpieczny decydują okoliczności z chwili wprowadzenia go do obrotu, a zwłaszcza sposób zaprezentowania go na rynku oraz podane konsumentowi informacje o właściwościach produktu.

Skorzystać z "odpowiedzialności za produkt" może każdy poszkodowany w wyniku wad czyniących towar niebezpiecznym co reguluje art. 449 § 1 k. c. "kto wytwarza w zakresie swojej działalności gospodarczej produkt niebezpieczny, odpowiada za szkodę wyrządzoną komukolwiek przez ten produkt". Poszkodowanym może więc być np. przypadkowy przechodzień, domownik, sam kupujący itd. Odszkodowania można się domagać najczęściej od producenta. Wytwórca materiału, surowca albo części składowej produktu odpowiada tak jak producent, chyba że wyłączną przyczyną szkody była wadliwa konstrukcja produktu lub wskazówki producenta. Za szkodę odpowiada także ten, kto produkt pochodzenia zagranicznego wprowadził do obrotu krajowego w zakresie swojej działalności gospodarczej (importer). Ogólnie poszkodowany może pozywać solidarnie wszystkich, którzy wprowadzili do obrotu produkt niebezpieczny.

W ramach odpowiedzialności za produkt można żądać naprawienia całości szkody (w tym względzie mają zastosowanie przepisy o odpowiedzialności na zasadach ogólnych). Podstawą prawną dla roszczeń odszkodowawczych są przepisy kodeksu cywilnego (art. 444-447).

Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze umowy. Ponadto przepisy o odpowiedzialności za produkt nie wyłączają odpowiedzialności za szkody na zasadach ogólnych, za szkody wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania oraz odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady i gwarancji jakości.

Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez produkt niebezpieczny ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Jednak w każdym przypadku roszczenie przedawnia się z upływem dziesięciu lat od wprowadzenia produktu do obrotu.